domingo, 25 de enero de 2009

Doce hombres sin piedad.

12 Protagonistas: Maestro, Furón, Mtr.Potasio, Snaucer, Ancas, Chorenvfr, Lucho947, Xavi46, AgustinLugo, Impresentado y JMBlancaLapierre.

Como condenados por alguna sentencia en un día de frío, lluvia, nieve, viento y barro por doquier con temperaturas propias de congelador que ni los cazadores dejaban salir a sus perros de los carros, y los que quedaban atados no se atrevían a salir de sus casas para dar tímidos ladridos, zarpamos estos doce despiadados para adentrarnos en unos caminos propios de aventura triste hacia a un lejano Oeste ya olvidado. Ya en el camino de ida fue necesario badear el tramo de la nueva autopista por la nueva residencia y a partir de ahí el Maestro, sin compasión alguna, nos adentró por caminos embarrados y cubiertos de agua y fango de lado a lado no aptos para todos los públicos; fue un recorrido de dos rombos.

Ya metidos en la zona de los Lagos continuaba la película con árboles cortados y tramos llenos de socabones provocados por Ella, la pasada y la que caía sobre nosotros. Como estaba previsto al superar los 600 Mts. Blanca hizo acto de presencia y nos iba tiñendo para llevarnos a una vestimenta monocolor que nos mantubo uniformados hasta que emprendimos la entrelazada vuelta entre cánticos y fados mejor o peor llevados que distraían del frío que empezaba a hacer sus efectos y mantenían otra jornada divertida y amena en un día tremendamente propicio para este tipo de montanbike hecho para disfrutar. La jornada fue plena hizo que otro día más cuente como bueno para la película de nuestra vida.

Os dejo con este enlace a la antiquísima película(muy distinta a la de hoy) que alguno recordará de aquellos otros doce hombes sin piedad de aquel ya lejano Estudio 1.

JURADO Nº 3: "A estos chicos les debieran de dar una buena paliza para poder evitar todo esto, nos evitaría tiempo y dinero".





Frase del día.-
===========

Furón: "O que ganou a noite perdeo o día".

lunes, 19 de enero de 2009

Sen perdón.



Os únicos 5 valentes que nos enfrontamos o domingo ao pronóstico meteorolóxico (sacámosnos o chubasqueiro no Club Fluvial, inda que Snaucer non quería, para non manchar a sua nova chaquetilla Specialized) tivemos unha saída con subida tras subida. Pero satisfeitos do deber cumprido, non como outros que no canto de cumprir aprenden a esquiar, ou a rolar pola neve.

Ancas dixo non entender esas expresión de "así imos máis directos", "agora xa é todo baixada", "así gañamos,...altura",...e un novo tipo de ascensión: "subidita con premio" (o premio é unha baixada moi chula, sí, pero para xusto despois volver subir).

O que faltou: cruzar o río (Ancas non quería mollar as novas botas) e levar unha cámara para retratar ó equipo chaquetilla specialized.

A foto (é de arquivo): un camiño no Monte Segade. ¿non vos apetece baixalo?

Frase do día:
Mr. Potasio: "Cada día teño máis claro que é o que desentona deste dúo (a bici e as súas pernas): a bici está perfecta".

lunes, 12 de enero de 2009

Unha de vaqueiros



O domingo chegounos ben da friaxe que ía. Algúns gritaban azoutando as súas burras coma se estivesen nunha película de vaqueiros, pero nesta costa, máis ben parecía a caravana de mulleres.


Sintoo Maismar, non se me ocurre máis. Se queres escribir o relato faino nunha contestación. Eu poño a túa foto explicandoo. Mira o caso que che fai Ancas. Xa podes estar dicindo misa.



martes, 6 de enero de 2009

Ruta de Reyes.

Si el domingo nos dirigimos al oriente para buscar a Sus Majestades, hoy nos fuimos hacia poniente para acompañarlos en su despedida de la ciudad por Ombreiro Infinito,. Los 7 pajes del séquito fuimos: Maestro, Pepepower, Snaucer, Vila, JaviLapierre e HomedaCube. El Maestro fue llevando a todo el tropel por los senderos más bonitos jamás transitados por algunos, pero admirados y aplaudidos por todos. Para el fin de fiesta Pepepower preparó un cocktel magnífico con otros senderos de su cosecha y que encajaron a la perfección cerrando la ruta por Caperucita. Salieron unos 35 Km. en donde el 80% fue sendero puro y duro (a veces húmedo). Maravilloso!!.

Los reyes le echaron ingenio a lo de la crisis y se portaron fenomenal. Tengo que confesaros que mi desilusión matutina de no encontrar nada en el zapato se vio altamente recompensada con el fabuloso regalo: una ruta de reyes. Espero que Melchor (mi favorito) me sepa perdonar todos los improperios y alguna mala palabra que tuve hacia él en aquel momento y, claro, ahora entiendo el motivo. ¿Como te van a dejar una ruta entera en un zapato? La ruta con árboles, senderos y todo a l o mejor podían, pero los compañeros de la ruta ... buff ¡como pa meterlos en casa...! ¡Con lo que deben de comer, revolver Y ensuciar!.

Pues eso, que lo pasamos como auténticos niños en un Día de Reyes y espero que para el próximo año, traigan al menos lo mismo que en este, pero sobre todo que me sigan dejando el maravilloso regalo de seguir creyendo en ellos.


Boa tarde.



Frase del día:
Maismar: Esto es lo que les gusta a las bicis.
Pepepower: A las bicis lo que les gusta es el MONTANBIKE!!.

jueves, 25 de diciembre de 2008

Cinco Bikers y un Destino. LA HELADA


Pues no pudo ser, hoy no se juntaron las 4 flechas doradas.

Tiramos hacia los lagos escapando de la posible niebla de Penarubia, pero lo que fué inevitable esquivar fué la helada.

Que sensaciones, crick, crack, crack. Rompiendo el hielo, como cuando le entras a una chica pero a lo bestia, y cuando mirabas hacia la rueda, veías los fragmentos en formas curiosas, parecían las estalagmitas de la morada de superman (en el polo norte, o... ¿era el sur?) pero en pequeñito.

Y tambien tengo que decir, que el maestro me cedió su montura para que me enterara de una vez por todas como es una bici de verdad. Y ya puestos a probar tambien probé la de Pepin, jolin, que diferencia, de cualquiera de las 2 con la mia. Aunque la "S" y las sensaciones con el "Brain" la cosa lista, son muy diferentes a las de la rize.

Al final, 36 Km de buen ambiente sorteando algún que otro obstaculo por el camino



domingo, 21 de diciembre de 2008

Cristobal FURON, de oficio descubridor

Si mestre, volve. Porque o Furón quere facer de guía espiritual, e lévanos polo mal camiño: 



Que por alí A Fonsagrada, por alí O Cádavo, por alí Montecubeiro... 
 
Pero nin subiu unha costa nin nos dirixiu ben. 
Se non ten competencia, crécese. Crese o xefe da manada: "vaca veeeeeen", "Da tras, da tras", "me cago en...."

Xurando e faltando non se dirixe ó grupo. 
Se lle deixaras a Mr. Potasio. Pero non ten nin respeto polos galóns.
Ata para esquivar un charco tivemos que ir por un monte e ao final pasámolo igual.

Prefiro o GPS do Miro, inda que nos perdamos.

Bo Nadal a todos: os que veñan o 25 na bici, e os que non (incluída a Secretaria Virtual: Alondra)

lunes, 15 de diciembre de 2008

Se é que non se pode faltar







Se é que non se pode faltar. Isto é como as vellas que van á Praza de España ó café. Non poden faltar ningún día, porque o día que falten resulta ser o máis interesante: o día que tocaba criticala.
Aquí igual, se non che queres perder unha das saídas memorables do ano, tes que estar todos os domingos e festas de gardar, á mesma hora no mesmo sitio. E despois, pa onde diga o "Maestro".
Nota: O de memorable non é pola neve, senón por ver ás cuatrillizas xuntas.